جایگاه مردم در تاریخ سیاسی قدیم و جدید ایران براساس رو یکرد«دوران»محور

تاریخ سیاسی هر کشوری جلوه گاه عملی آن است. این حوزه سرشار از اطلاعاتی است که می تواند روشمند مورد شناسایی قرارگیرد. یکی از موضوعات مهم آن، تبلور مردم در عرصه سیاست است. تبلور مردم یعنی نوع نگاه سیاست و سیاستمداران به مردم و نوع نگاه و رویکرد مردم به سیاست و اصحاب قدرت که خود را در نحو ه فعالیت و تعامل آن ها با یکدیگر در حوزه قدرت سیاسی نشان می دهد.
امروزه، موضوع تعامل مردم با قدرت سیاسی از تنوع بسیاری برخوردار شده و به حساب می آید؛ یعنی، روزبه روز بر ابعاد جدید « در حال شدن » یکی از موضوعات با نگاهی به « دوران محور » آن افزوده و تعمیق و تکمیل می شود. با توجه به رویکرد منابع تاریخی می توان به نمود مردم در تاریخ سیاسی پرداخت. شناسایی جایگاه مردم در تاریخ سیاسی در حوزه دانش تاریخ از پیچیدگی و ظرافت خاصی برخوردار است که بحث روش از الزامات مهم آن است. پرداختن به روش و بررسی موردی آن در این مقاله صورت می گیرد. از یافته های این پژوهش آن است که در منابع تاریخی و دیگر منابع اندیشه ای اجتماعی و سیاسی، در یک تقسیم بندی ، دو دوران متفاوت قدیم و جدید در تاریخ سیاسی و اجتماعی مطرح است که مردم در دو جایگاه متفاوت با یکدیگر قرار دارند. جلوه ها و نمودهای اجتماعی و سیاسی آن ها با در دوران جدید نسبت به « کنشگری» و « اراده » « آگاهی » توجه به ویژگی هایی چون دوران قدیم، از گستردگی، عمق و تنوع بیشتری برخوردار است.

برای مشاهده مقاله فوق، لینک زیر را کلیک نمایید.

جایگاه_مردم_در_تاریخ_سیاسی_قدیم_


پاسخ دهید